یکی بود و یکی نبود

عید اختلافی

sajjadi58 — Sun, 20 Sep 2009 20:58:18 GMT

عید فطر و قربان دو عید بزرگ مسلمانان هستند که از بدو تأسیس اسلام، پیشوایان این دو روز را بزرگ میداشتهاند. حتی با درگذشت پیامبر اسلام(ص) اهل بیت یا خلفای مسلمین نیز هیچ اختلافی درباره بزرگداشت این دو روز نداشتند و همواره عیدبودن این دو روز را با نمازی دو رکعتی، از دیگر روزهای سال معرفی میکردهاند.

گزارشی در دست نیست که تفاوت اهل سنت و شیعیان را درباره روز برپایی عید در این چهارده قرن نشان دهد، اما اهل بیت(ع) بنابر روایاتی پیشاپیش خبر از اختلاف مسلمانان در اینباره در آخرالزمان داده بودند. چند سال پیش، این روایات دستآویزی بود برای برخی از روحانیان تا از فرارسیدن آخرالزمان و یا بهگونهای بر نا به حق بودن اهل سنت استفاده کنند، اما آنچه میان عالمان تشیع در این چند سال اخیر سرگرفته، آن گونه تفسیر روایات را خدشه می زند.

اختلاف فقهی علمای کنونی، از آن سنخ اختلافات شایع در میان علمای گذشته چون آیتالله خوئی و امام راحل نیست. آن دو بزرگوار در همافقی یا ناهمافقی اختلاف داشتند که شاید هنوز هم برخی به این یا آن معتقد باشند، اما اختلاف پیش رو در رویت با چشم مسلح و غیر مسلح است که پیشتر کسی به احراز ماه با رویت بهوسیله چشم مسلح معتقد نبوده است. بیشتر فقهای عظام کنونی نیز رویت با چشم مسلح را احرازکننده اول ماه نمیدانند، اما برخی چون رهبری و آیتالله فاضل معتقدند که احراز اول ماه بدانگونه نیز ممکن است.

باری شاید این اختلاف در همین اندازه به خودی خود مشکل آفریند اما این گونه مصائب فقهی(!) آنگاه مسئله اجتماعی میشوند که بدان وسیله برخی بخواهند در جامعه تضاد آفرینند. شاید اگر رسانهای نه به میل خود که به میل ملت اطلاعرسانی کند، مردم خود به سادگی با این تضادها کنار بیایند، اما وقتی چنان میکنند که امسال کردند و مقلدان این و آن آقا تنها با ارتباطات فردی از نظر مراجعشان باخبر شدند، مسائل اجتماعی ای شکل میگیرد که آن گاه آسیب شناسی دو مسئله را بر جامعه شناسان و روحانیان روشنفکر حوزه ضرور می کند:

یکم. برهم خوردن وحدت اجتماعی؛

دوم. کمرنگ شدن کنش مذهبی و مناسکی شیعیان.

انقلاب ایران و تشیع

sajjadi58 — Mon, 14 Sep 2009 15:20:18 GMT

وقتی مستشرقان و شیعهشناسان قلم به دست میگیرند تا درباره تشیع چیزی بنویسند، همواره درباره ایران

مینویسند و این اواخر انقلاب ایران؛ گویی تشیع در نظر آنان تنها در بستر انقلاب اسلامی ایران مطالعه میشود.

نمونه این مطلب را در مقالههایی دیده ام که نویسندگانی خارجی برای همایشی درباره مهدویت ارسال می

کردند. موضوع همایش، مهدویت بود ولی آنها مقالههایی تحت عنوان انقلاب اسلامی و حتی شخصیت امام

خمینی برای همایش ارسال میکردند. اول این مسئله را سطحی و پیشپا افتاده میدیدم ولی بعدها متوجه

شدم که آنان عباراتی چون تشیع، مهدویت و انقلاب اسلامی ایران را واژگانی کلیدی در کنار هم برای معرفی یک

موضوع برمیگزینند.

وطن، انقلاب و ...

sajjadi58 — Thu, 10 Sep 2009 04:13:18 GMT

اگر چند واحد جامعه شناسی انقلاب «پاس» کرده باشید به خوبی تأیید می کنید که انقلاب به خودی خود نامبارک است. برای همین همه آنان که مطالعات جامعه شناسی کرده اند از انقلابی بودن پرهیز می کنند. بماند که در نظام ما انقلاب وانقلابی بار ارزشی دارد و ضد انقلاب را به دادگاه انقلاب می برن!

انقلاب مانند، بلکه همان بیماری و مرض است با این تفاوت که اگر آن به جانِ تن می افتد، این به جانِ وطن. همان طور که بیماری نظام بدن را از فعالیت و رشد باز می دارد، انقلاب هم نظام وطن را از توسعه و رشد باز می دارد. البته ناگفته نماند چنانکه بیماری نشان برهم خوردن مزاج است، انقلاب نابسامانی نهادهای جامعه را نشان می دهد. هر دو ابتدا بیماری است و باید آنها را تیمار بود تا سلامت بازیابند.

درباره پیدایی انقلاب نظریات گوناگون است اما همان طور که خاستگاه بیماری یا درونی است یا برونی، انقلابها هم تنها از یک جا نمیخیزند. با این همه انقلابی ها علت انقلابشان را درون نظامی می خوانند و مخالفان انقلاب(حکومتیان) علت را برونی؛ جیزی مانند توطئه.

علت انقلاب هر چه باشد، آن را باید پیش از انقلاب شناخت تا صمغ آن جان وطن را به تباه ننوشد.اما بی تعهدترین طبیب آن است که همان نخست داد بزند و مرض را به همسایه، دوست یا دشمن نسبت دهد. آیندگان و وارثان از او خواهند پرسید که چرا درِ خانه را چنان گشادی یا مگر خواب بودی که آنان آسوده چنان کردند و به تو خندیدند و رفتند. هر چه عذر آورد بدتر از گناه است. پس باید طبیب وطن چون طبیب جان، نخست دل بسوزاند برای این وطن که لابد تب کرده است و دور چشمانش ورم که همه چیز را تنگ می بیند.

باری، بی تابی بیمار را تیمارانِ دوست تنها می شناسند. او حوصله می کند تا تب وطن از سر برود با مدارا و دعا.

بعدالتحریر

اولش گفتند انقلاب مخملی است بعد که دیدند این نامگذاری چندان بجا و درست نیست گفتند کودتای مخملی. به آن می ماند که بیماری را به بیمارستان ببرند و پزشکان دورش را بگیرند و هر یک بکوشند که برای آن بیمار نام بگذارند. حال آنکه بیمار دارد جان می دهد و نام پس از رفتن جان از بدن تنها برای سنگی بر گور لازم است که آن را هم در قطعه 302 بهشت زهرا با شماره مشخص می کنند و نام دیگر لازم ندارد. من می گویم نامش وطن است و سی سال دارد. تاکنون باکره بوده و نگذاشته بیگانه با او درآمیزد. مباد که خودتان افتخار(!)برداشتن بکارتش را به بیگانه تقدیم کنید!

بخندیم یا گریه کنیم

sajjadi58 — Mon, 07 Sep 2009 04:23:18 GMT

شنبه پانزدهم شهریور ماه

حرم امام امسال مراسم احیاء ندارد!

محرومیت رتبه اول کارشناسی ارشد از تحصیل به علت ستاره داری

نه میلیون یورو خسارت سقوط هواپیمای کاسپین

احمدی‌نژاد: ماموریت ایران و ونزوئلا؛ کمک به مستضعفان

ايران دارنده رتبه اول نرخ بيکاری در منطقه

گزارشی تكان دهنده از بازداشتگاه کهریزک

آبات عظام جوادی آملی، امینی، استادی به مراسم شب قدر دعوت نشدند

جوان: روزهای خوش(م.ع.الف) در سوئیت اوین

بیانیه خواهر شهیدان حمید و مهدی باکری

احمدی‌نژاد: ملت ایران باید به دنیا خط بدهد

بازگشت اضطراری هواپیمای توپولوف به تهران

عناوین بالا مهم ترین عناوین خبرهایی است که بسیاری از سایت ها تنها دیروز گزارش کرده بودند. ایرانی با خواندن این عناوین تکلیف خود را نمی فهمد: بخندد یا بگرید؟ خواندن این عناوین در یک روز آدم سالم را مریض می کند، بماند که نزدیک به دوماه از این تشنج رسانه ای بر ما می گذرد! شاید شما از مردمان سیاسی باشید. مردمان سیاسی اصول سیاست را انگاری بلدند که خودشان سالم می مانند اما ما مردم کوچه و بازار این التهابات را می بینیم و می شنویم و بعد متشنج و مریض می شویم.

خلیفه کشی به جای پرداختن به ترانه

sajjadi58 — Thu, 20 Aug 2009 23:33:18 GMT

آیت الله صانعی در جمع روحانیان گرگانی سخنانی گفته است که من هر چه آن را بررسی کردم نفهمیدم که کدام خوش سلیقه چنین از آن بوی اهانت شنیده و فریاد یاللرئیس جمهور سرداده است. سخنان ایشان را از سایت حامی دولت بخوانید تا ببینید که کجایش رئیس جمهور را حرامزاده دانسته اند.

از این رو با وجود تذکر قاطع رهبری بر پرهیز از دشمن تراشی از میان دوستان، روانبخشی ناآرام که سعادت همراهی با رسایی را در دولت دهم نیز ندارد، در خیابانهای قم اطلاعیههایی بیادبانه بر درو دیوار نصب کرده است تا فردا بعد از نماز جمعه امت حزب الله او را برای خلیفه کشی همراهی کنند. البته بماند که مردم نیز یک اطلاعیه را نجرانده اند!

وقتی علی (ع) فهمید که عدهای میخواهند عثمان خلیفه مسلمین را بکشند، آنان را از آن کار بازداشت؛ بدان دلیل که مباد باب خلیفهکشی برای مسلمانان گشوده شود.

با وجود اینگونه آموزههای امام مسلمین، گویا موسسهای به نام امام خمینی در خیابان جمهوری اسلامی قم حکومت اسلامی را با نا «روانبخش»ترین توطئهها علیه مخالفان خود حتی مراجع در دستور کارخود قرار داده است.

در این موسسه که ورود و خروج افراد با محدودیت صورت میپذیرد، تابلوهایی گذاشتهاند که برنامههای سیاسی شاگردان مصباح را اعلام میدارد. تأکید خبری این تابلوها در این روزها بر تخریب دو نفر استوار است: آیتالله یوسف صانعی و مهدی کروبی.

کروبی چندی پیش در نامهای به هاشمی رفسنجانی درباره نکاتی نوشت که فاجعه قتلهای بازداشتیان را در زندان تحتالشعاع خود قرار داد. پس از چند روز از نوشتن آن نامه و فشار و تخریب مخالفان به کروبی برای پس گرفتن حرفهایش، اکنون برادر همسر ترانه که از جامعه روحانیان به شمار می رود، در نامهای به کروبی از او گله کرده است. به جا بودن گله یا نابهجا بودن آن به کناری، حالا معلوم شده است ترانه موسوی که رسانه ملی ادعا می کرد او زنی چهل ساله در کاناداست، همسر برادر طلبهای است به نام شاهمرادی.

شاید من هم اگر نانخور آیتالله مصباح بودم و در سیاست بازیگر، در این روزها میکوشیدم که تخریب این دو روحانی سرشناس را بر همه امور پیش بدارم.

این محاکمات ننگی است برای قضای اسلامی

sajjadi58 — Wed, 05 Aug 2009 08:24:18 GMT

آیت الله دکتر مصطفی محقق داماد (احمد آبادی)را هم حوزوی ها به خوبی می شناسند و هم فیلسوفان و حقوقدانان دانشگاه. او، (زادهٔ ۱۳۲۴ خورشیدی) فرزند آیت‌الله سید محمد داماد، مجتهد، حقوق‌دان و استاد حوزه و دانشگاه است. وی استاد دانشکدهٔ حقوق دانشگاه شهید بهشتی و عضو فرهنگستان علوم ایران و استاد کرسی فقه و حقوق و فلسفه‌ است.محقق داماد در ۱۳۲۴ شمسی‌ در قم به‌ دنیا آمد. علوم دینی را نزد استادان بزرگ حوزهٔ علمیهٔ قم فرا گرفت و علاوه بر آن در دانشگاه تهران به تحصیل حقوق و فلسفهٔ اسلامی پرداخت و به اخذ درجهٔ فوق لیسانس در هر دو رشته نائل گردید. وی، مطالعه و تحصیل در رشتهٔ حقوق را پی‌گرفت و از دانشگاه لوون بروکسل درجهٔ دکترا دریافت کرد.

وی پس از استقرار نظام جمهوری اسلامی در سمت‌های گوناگون اجرایی، قضایی و فرهنگی ایفای نقش کرده‌است. از جمله مدت‌ها ریاست سازمان بازرسی کل کشور را عهده‌دار بود و اینک به عنوان استاد و رئیس گروه حقوق دانشگاه، رئیس گروه علوم و معارف اسلامی فرهنگستان علوم ایران، ریاست گروه حقوق سازمان مطالعه و تدوین کتاب های علوم انسانی دانشگاه‌ها، عضو هیئت داوران خبرگان بدون مدرک، عضو شورای علمی مرکز دایرة‌المعارف بزرگ اسلامی، سردبیر فصلنامهٔ فرهنگستان علوم و… به خدمات علمی و فرهنگی ادامه می‌دهد.

وی علاوه بر بهره‌گیری از دو نظام آموزشی حوزه و دانشگاه، به‌زبان های عربی، انگلیسی مسلط و با زبان فرانسه آشنایی دارد.
ایشان با جناب آیت الله صادق لاریجانی که قرار است پس از آیت الله شاهرودی قاضی القضات این حکومت شود، نسبت خویشی نزدیکی دارد. از این رو، نامه توبیخی وی به هاشمی شاهرودی بسیار امیدوار کننده و جالب می نماید….

حضرت آیت الله جناب آقای‌هاشمی شاهرودی

ریاست محترم قوه قضائیه ‏

با سلام و تحیات

به خاطر دارم نیمه اردیبهشت 1358 برای زیارت عتبات عالیات به نجف اشرف مشرف شدم. در بدو ورود مرحوم شهید آیت‌الله سید محمد باقر صدر طاب ثراه نگارنده را سرافراز فرمودند و به همراه یکی از دوستان مشترکمان به محل اقامت اینجانب تشریف‌فرما شدند و زیارت ایشان نصیبم شد. چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی که هرگز از خاطرم نمی‌رود. ایشان از مباحثات با ابن عمّشان امام موسی صدر، و یادداشت‌های درس مرحوم والد ما، آموزگار جاودان فقاهت مکتب قم‎ «آیت الله سید محمد محقق داماد» و نظریات جدید مطروحه در این مکتب سخن گفتند. از استاد مرتضی مطهری که شهادتشان تازه رخداده بود و نظراتشان گفتگو به میان آمد. آنگاه ایشان خطاب به اینجانب فرمودند «این روزها آقای سید محمودهاشمی که گویی فرزند من است برای حفظ جانش عراق را به قصد قم ترک کرده است و نوید دادند که ایشان می‌تواند صدیق همفکر گرانبهایی برای شما باشند». من که نادیده خریدار شده بودم نخستین بارکه جنابعالی را در قم زیارت کردم، درست همان یافتم که فرموده بودند. اینک به حکم ولایت دوستی، و با استفاده از حقوق شهروندی، مایلم که بی پرده سطور زیر را به عرض برسانم:‏

حضرت آیت‌الله

به عقیده اینجانب بالاترین و بزرگترین ره‌آورد تحولات قرن حاضر برای بشریت معاصر قواعد جزای عمومی و آئین دادرسی کیفری است. این گفته حقوقدانان جهانی به هیچ وجه گزاف نیست که ارزیابی نظام قضایی و حقوقی یک جامعه بر محور قواعد جزای عمومی و آئین دادرسی کیفری و اجرای آن در جامعه دور می‌زند و برهمین محور باید سنجیده شود.‏

‏به موجب این گونه اصول قانونی است که اشخاص می‌دانند چه عملی جرم است تا اگر مرتکب شوند مجازات می‌شوند و اگر اجتناب کنند با خیال راحت می‌توانند در کنار خانواده با آرامش به زندگی ادامه دهند و کسی به آنان کاری ندارد؟ و در فرض ارتکاب به چه مجازاتی مجازات می‌شوند و چگونه و با چه آداب و موازینی مجازات بر آنها اجرا می‌گردد؟ و اگر متهم شدند از چه حقوقی برخوردارند و چگونه دردوران اتهام با آنان برخورد می‌شود و چگونه آنان می‌توانند دفاع کنند؟

معتقدم این نظام نامه‌ها هرچند نگارش و تنظیم آن در قرن حاضر انجام گرفته، ولی مبانی و اصول آن چنان عقلانی است که نمی‌تواند با تعلیمات راقیه اسلام متکی بر اجتهاد مفتوح شیعی منطبق نباشد. و لذا در دوران سابق مورد تایید فقیهان بزرگ زمان خویش نظیرآیت الله نائینی و آیت الله مدرس اعلی‌الله مقامهم و خوشبختانه پس از انقلاب اسلامی مورد تایید مراجع رسمی قرار گرفته است.

معتقدم که محور اصلی خواسته ملت ایران در انقلاب مشروطیت تحت عنوان تشکیل عدالت خانه در واقع تقنین همین اصول و موازین بوده و در انقلاب اسلامی هم، ما شاهد بودیم که یکی از انگیزه‌های خیزش مردمی نقض همین اصول در بیدادگاه‌های اختصاصی بود.

جناب آقای‌هاشمی شاهرودی‏

‏ تحمل بفرمائید که به صراحت به حضورتان عرض کنم که در زمان شما، نه نظراً بلکه عملاً، این رکن اساسی امنیت اجتماعی نه تنها متزلزل بلکه در ملاء‌عام ویران شد، و این بهای کمی نبود که ملت ایران پرداخت کرد. ‏

‏توجیه شرعی نقض قواعد عمومی جزا و اصول محاکمات توسط برخی از دوستان، که فقاهت آنان را اگر بپذیرم درایت و آگاهی آنان را هرگز نخواهم پذیرفت، هر چند ممکن است ارائه و بر آن اصرار شود. ولی شما مرا می‌شناسید که فرزند فقاهتم، و دیرینه این درگاهم، فقیهان واقعی را از فقهیان رسانه‌ای بخوبی تشخیص می‌دهم. با شناختی که اینجانب از جنابعالی دارم، شما از آن دسته فقیهان نیستید، و امکان ندارد که از نظر فکری بتوانید با آنانی همراه شوید که توجیه گر شرعی اینگونه نقض قوانینند....

دیکتاتور مسلمان

sajjadi58 — Sat, 01 Aug 2009 22:31:06 GMT

شاید آن آخرین ترمی بود که عماد افروغ به رغم درگیریهایش در مجلس شورای اسلامی در دانشگاهمان حضور داشت. سرکلاس نظریههای جامعهشناسی فرصتی نبود که درباره بعضی از دغدغههایم چیزی از او بپرسم و به یقین اگر فرصتی بود، کلاس از نظر امنیتی جای مناسبی برای طرح سوالهای سیاسی نبود. بعد از کلاس به بهانه مصاحبه درباره مسئلهای با وی به گفتوگو نشستم. یکی از دوستان را هم که علاقه داشت در این گفتوگو حضور یابد، خبر دادم که بیاید.

ابتدا از او خواستیم که اجازه دهد صدایش را ضبط کنیم. نگذاشت. حق بهش دادیم و خودمان هم کمتر احساس خفقان داشتیم آنطوری. هنوز دولت نهم تازه نفس بود و آن موقع هنوز افروغ به صورت علنی از دولت نهم حمایت میکرد. پیش خودم گلهمند بودم از او که چرا و به چه انگیزهای آدم معلومالحالی چون احمدی نژاد را به سرشناسی چون هاشمی رفسنجانی ترجیح داده است. یقین داشتم که اگر حمایتهای او و مانند او در میان مجلسیان اصولگرا نبود، مانند احمدی نژادی روی وزارت را هم به خود نمیدید. برایمان روشن بود که عماد افروغ، هاشمی رفسنجانی را به دلیل بهکارگیری روشهای غیربومی برای توسعه دوست ندارد، اما هرگز برایم روشن نبود که این استاد بزرگوارمان هاشمی را به کدام فضیلت احمدی نژاد فروخته است.

استاد افروغ در آن نشست به ظاهر مطبوعاتی سه نفره، سرسخن را که گشودیم همه آن گفت که امروز میگوید. ما فقط آن موقع از او پرسیدیم که استاد چرا اینها را فاش نمیگویید که گفت مصلحت نیست.

افروغ آن موقع (سال84) به ما گفت که احمدی نژاد همان رضاخان دیکتاتور است با این ویژگی که رضاخان مسلمان نبود و احمدی نژاد مسلمان است و از همین رو ببینید هر که را در کابینهاش میآورد، یا بیسواد است و یا گوش به حرف.

وقتی از او خداحافظی کردیم و از اتاق بیرون آمدیم، من و دوستم درباره آن مصلحت که افروغ میگفت چندین کوچه وخیابان و بعد فردایش دو سه قلیان میوهای سخن گفتیم و راز گشایی کردیم.

امروز افروغ دیگر مصلحت نمیبیند سکوت کند. در هر حال من خوشحالم که استاد نظریههای جامعه شناسیمان امروز قد علم کرده و حق میگوید.

عماد افروغ جامعه شناس هرگز اجازه نمی دهد که بی سوادی دادستان ها سببی باشد برای محاکمه افراد. برخی افراد مسئول و غیر مسئول و اکنون دادستان، شماری از شخصیت های اصلاح طلب را به کوشش برای انقلاب مخملی متهم کرده اند، عماد افروغ آنان را بی سواد خوانده و از حکومت و مردم خواسته است این کسانی را که می کوشند اعتراض مردم به انتخابات را کوشش بای انقلاب مخملی بخوانند ، مجاکمه کنند. «دادستان باید محاکمه شود» را حتما بخوانید!

الملک یبقی مع الکفر و لایبقی معالظلم

sajjadi58 — Wed, 29 Jul 2009 22:13:18 GMT

1. نمایندگان مجلس ده روز پیش کمیتهای را برای بازرسی از بازداشتگاهها مأمور کردند. یکی از آن بازداشتگاهها در کهریزک تهران و متعلق به سپاه پاسداران بود. پیش از آنکه نمایندگان مجلس به بازدید بازداشتگاه کهریزک بروند، این بازداشتگاه تعطیل شد. اگر بازرسی از این بازداشتگاه نیز معلق شود، شما چه نتیجهای میگیرید؟

2. برخی مسئولان همراه با صداوسیما پیاپی از آسیب رسیدن به مردمی سخن میگویند که در این حوادث اخیر از کنار خیابان میگذشتهاند و کشته شدهاند و یا آنکه بسیجیانی بودهاند که به شهادت رسیدهاند. خیلی خوب! چرا خود دولت و صدا و سیما برای همدردی با خانوادههای این از دست رفتگان در چهلمین روز درگذشت آنان، مراسم تعزیتی در کمال امنیت برگزار نمیکند و یا آنکه چرا صدا و سیما تصاویر آن بسیجیان جانباخته را نشان نمیدهد؟

3. رئیس پلیس کشور گفته است:« بعضی از مأموران در این حوادث افراط گریهایی را داشتند و در تعقیب اغتشاشگران خسارتهایی را به مردم وارد کردند.» چندسال پیش هم بعد از هجدهم تیرماه چنین مسئله ای مطرح شد که پس از آن رئیس پلیس تهران را برکنار کردند.

بابستن یک بازداشتگاه و آنگاه اعتراف به افراطگری برخی نیروهای تحت امر چیزی اثبات و یا انکار نمیشود. این پیشپا افتادهترین تاکتیکی است که حکومتی گرفتار به چنین مسائلی میتواند برای آرام کردن افکار عمومی پیش گیرد. لطفاً تاکتیکتان را عوض کنید! این تاکتیک ما را آرام نمیکند.

4. حوادث سالهای پیش را که مرور میکنیم، درمییابیم که تغییر ویژهای در ادبیات سیاسی حکمرانان کشورمان اتفاق افتاده است. آنان پیشتر از این، پس از وقوع هرگونه تظاهرات و راهپیمایی، مردم معترض را آشوبگر و شورشی میخواندند، اما پس از وقایع اخیر سعی میکردند که این وقایع را بیشتر با انقلاب به گفته خودشانم مخملی مرتبط و همراه بدانند. ناگفته نماند که شورش با انقلاب از جهت رهبری و ثبات هدایت، تفاوت بسیار دارد. شورشها هدایت نشده و همراه با هرج و مرج است اما انقلابها هدایت شده و از پس آگاهی جمعی و هدایت پذیری برمیخیزد. به عبارت دیگر، اگر مسئولان ما پذیرفته باشند که مردم در وقایع اخیر به گونه هدایت شده به سوی انقلاب مخملی در حال حرکت بودهاند، بدان معناست که بخشی از مردم ایران به سطحی از آگاهی دست یافتهاند که به صورت منظم و هدفدار اعتراض جدی میکنند. پذیرش رسمی چنین چیزی برای مسئولان بسیار باید مایه سوگ باشد.

5. ما با امریکا و اسرائیل اگر نمیسازیم، نه بدان دلیل است که دولتمردان ما با آنان نمیسازند. ما با آنان نمیسازیم؛ زیرا اسرائیل با مردم غزه چنان ظالمانه رفتار کرد و امریکا نیز هرگز دربرابر آن ظلم ها خم به ابرو نیاورد. ما حالمان از ظلم ظالم به هم میخورد، هرچند ظالم برادر و یا پدرمان باشد.

6. دادستانی تهران مشمولان اتهامات زیر را روز شنبه محاکمه خواهد کرد:

1. حمله به مراكز نظامي با سلاح گرم و سرد و بمب هاي آتش زا
2- حمله به مراكز دولتي و به آتش كشيدن آنها
3- تخريب اموال عمومي
4- ايجاد رعب و وحشت در بين مردم
5- ارتباط با گروه هاي معاند و محارب مانند گروهگ منافقين
6- ضرب و شتم مامورين انتظامي و امنيتي
7- ضرب و شتم شهروندان
8- تخريب اموال شخصي مردم
9- تهيه گزارش براي رسانه هاي بيگانه و دشمن
10- توزيع شبنامه بر عليه نظام مقدس جمهوري اسلامي.

ما مردم انقلابی و مسلمان و پیور ولایت فقیه، با توجه به آنکه جناب احمدی مقدم خود اعتراف کرده اند که برخی از نیروهای تحت امرشان افراط کردهاند، امیدواریم یکشنبه و گرنه دوشنبه، به جرم این مأموران نیز رسیدگی شود.

اعترافات فرهادجعفری ، مدافع احمدی نژاد و مخالف پشیمان بنی صدر را در بیان رئیس جمهور مقتدر و رهبر محترم(!)بخوانید!

هم چنین تامل کنید در مصاحبه با مخترع واقعی اتاق امن که طرح او را محرابیان در زمان شهرداری احمدی نژاد به نام خود و شهردار مصادره کرد.

تک صدایی از حمله اسرائیل به ایران خطرناک تر است

sajjadi58 — Tue, 28 Jul 2009 16:22:18 GMT

مقدمه

آن سالها که من کودکانه روی ایوان خانه پدریام به روی نرده میایستادم و الله اکبر میگفتم، هنوز امام بود و دود شعلههای جنگ، پرواز کبوترها را بر آسمان شهر مهاجرپذیر ما مشهد هم حتی ممنوع میکرد. خوب یادم هست وقتی با حنجره خسته و صدای خس دار به اتاق باباجان برمیگشتم، سروصدا نمیکردم تا باباجان صدای آن خانم را که مثل مادر و حتی مثل خانم خامنهای حرف نمیزد، خوب بشنود. حال و احوال باباجان خدابیامرز خیلی تعریفی نداشت وقتی اخمهایش را میدیدم و وقتی میشنیدم که برای دیگران از حرفهایی میگفت که شنیده بود، الان حدس میزنم که با توجه به اوضاع آن روزها باباجان با رادیوی جیبیاش به سراغ بی.بی.سی میرفته و احوالات مملکت را از آن سوییها پیمیگرفتهاست. روی فرکانس چند مگاهرتز بی.بی.سی میگرفته یادم نیست، ولی بهیقین وقتی باباجان تکیه میداد به پشتی مخملیاش، به بی.بی.سی و به قول آن برنامه رادیویی صبحهای جمعه «صدای بیگانه» بوده است که باباجان و امثال باباجان افزون بر خبرهای سراسری به آنها هم گوش میدادهاند. الان متوجه هستم پدرم آن روزها میکوشیده ایمانش را به انقلاب با گوش دادن به گفتهها وشنیدههای گوناگون زیاد کند.

تک صدایی بدتر از حمله اسرائیل

آن سالها مردم اخبار را رادیویی میگذراندند و روزنامهها را خیلی جدی نمیگرفتند و روزنامهها معمولاً آفتابزده میماند تا فردایش ببرند و خمیر کنند. خوب به خاطرم هست ظهری تابستانی برادرم وقتی به خانه آمد و خواست نوجوان شدنش را شاید به رخ من بکشد که کوچکتر از او بودم و یا به رخ آن یکی دیگر برادرم که بزرگتر از هردومان بود، با ادا و اطوار شیرینی گفت الان سر فلکه شیرمحمد جلو دکه روزنامهفروشی ایستاده بودم که مرد چپهتراشی ماشینش را نگه داشت و سرش را از شیشه ماشین بیرون آورد و داد زد: رسالت نداری؟ بعد توضیح داد که آن یارو وقتی دیده آن دکه روزنامه رسالت ندارد، دلخور شده و به هر چی آخوند بوده فحش داده و گفته که فقط رسالت راست میگوید و ...

شاید آن نخستین مواجهه من با چندصدایی رسانههای آن روزگار اصلاً مقایسه شدنی با تکصدایی الان نباشد. اکنون روزنامهها با تیراژ بالا منتشر میشوند، بیآنکه به حیات فردای خویش امیدوار باشند. رسانهها بیشمار شدهاند ولی همهشان دچار گونهای خودسانسوری هستند. اگر غیر از این باشد همهشان قلع و قمع میشوند. علت این سانسور و خودسانسوری هر چه میخواهد باشد، فقط باید دانست که بسیاری از اوضاع کنونی در پی آن تکصدایی برای جامعه ما رقم خورده است. 24 میلیون نفری که رأی دادند، در همین تکصدایی به تحلیل پرداختند و رأی دادند. برای همین بود که برخی از این 24میلیون به احمدی نژاد رأی دادهاند از ترس آنکه اگر به موسوی رأی میدادند، فردای رأی آوردن موسوی سر زنانشان را در خیابانها لخت میدیدند!

صدا و سیما که گل سرسبد رسانهها باید باشد، از زمان انتخابات به اجاره کاندیدایی خاص درآمد و از هر ترفندی که از دستش برمیآمد مضایقه نکرد. مهلت دادن توجیه ناپذیر به احمدی نژاد به بهانه دفاع از خود، پخش مستقیم تجمع شماری در جشن پیروزی احمدی نژاد و بعد نمایش مستقیم توهین برخی جماعت الواط منش به شخصیتی چون هاشمی، نشان ندادن جمعیت فراوان حاضر در نماز جمعه 26 تیر و وبعد بازتاب آن از زاویه نگاه رسانههای بیگانه به هدف تخریب هاشمی و ... . صدا و سیما هرگز توجیهی شرعی و قانونی برای عملکردهای خود ندارد و هر چند پیشبینی میشود که ضرغامییاوران دوباره بکوشند آب رفته را به جوی بازگردانند، اعتماد سلب شده عموم را دیگر نخواهند توانست بازیابند.

القصه آنکه تکصدایی این روزها از حمله اسرائیل به ایران برای ما خطرناکتر است. تکصدایی است که شایعه میآفریند، تک صدایی است که دیکتاتوری میآورد، تکصدایی است که کفر میپاشد کف خیابانها و قبول کنید که تقلب در فضای تک صدایی آسانتر است. البته اگر مردم مشاهداتشان محدود به رسانههای «میلی»(نه ملی) باشد، تاریخ را میلی نخواهند نوشت. کتاب تاریخ بیتعارف خواهد نوشت که 22خردادسال 88 در ایران چه گذشت.

مؤخره

شاید اگر مرحوم پدرم هم امروز نفس میکشید، برای آنکه ایمانش را به انقلاب از دست ندهد، جوری دنبال همان رادیو جیبیاش می گشت تا وقتی صدای بیگانه را از صدای خودی کم می کرد، صدای واقعی جمهوری اسلامی را سکه میزد و بعد اگر من روی ایوان خانه سبز جوانیام میرفتم و الله اکبر میگفتم، مرا اغتشاشگر نمیخواند.

مشروعیت و مقبولیت نظام مردمسالاردینی

sajjadi58 — Mon, 20 Jul 2009 18:30:18 GMT

سخنان آیۀالله هاشمی در نماز جمعه و یادآوردن حدیثی که مستند امام خمینی برای اداره نظام اسلامی بوده است، از مسائل مهم فقه سیاسی به شمار میرود که موافقان و مخالفانی دارد. موافقانی چون آیۀالله جوادی و بسیاری دیگر از شاگردان امام و مخالفانی چون آیتالله مصباح یزدی.

درباره تأسیس نظام جمهوری اسلامی رویکردی وجود دارد که با استناد به برخی روایات مانند روایتی از امام علی بن الحسین(ع)، قیام بدون اذن امام برای اقامه امت را منفورِ اهل بیت گرامی پیغمبر میداند. امام این رویکرد را با ادله لبی و عقلی برداشتی نادرست از روایات میدانست و با تمسک به ادلهای برای اثبات جایگاه حکومتی ولی فقیه آن هم به گونه مطلقه معتقد بود که ولی فقیه با نظر به شرایطی میتواند رأساً به قیام علیه طاغوت برخیزد. البته ایشان در رویکرد عملی خود برای تأسیس نظام به گونه مستقیم مدلی را در نیفکندند، بلکه مدل کنونی نظام جمهوری اسلامی نیز با نظرداشت حوادث سالهای نخست پیروزی انقلاب نشان میدهد که امام راحل پس از پیروزی انقلاب به قم آمدند تا از آن پس چونان یکی از مراجع بر امور شرعی نظام مردمسالار دینی نظاره فرمایند؛ البته ناگفته نماند آن شیر ژیان که شاه را از مملکت بیرون کرد، همواره از ابتدای نهضت، قصدی جز اجرای وظیفه مرجعیت نداشته است. ایشان با بازگشت به قم میخواستند امور حکومتی را به گونه غیر مستقیم نظاره کنند تا مبادا دامان مرجعیت حکومتی به آلودگیهای اجرای حکومت و سیاستبازی سیاستبازان آلوده شود.

از همین رو، ایشان به دوستان و شاگردان روحانی خود نیز سفارش میفرمود که کمتر در امور حکومتی دخالت کنند. با این همه پایگاه امام نقشی فراتر از مرجعیت را برای ایشان ترسیم مینمود. از این رو، ایشان حسب ضرورت قم را برای مدتی نامعلوم به قصد تهران ترک کردند تا بهتر بتوانند رهبری نظامی نوساز را برعهده گیرند.

از آن پس دستآویز امام برای امامت امت، همواره اتکا بر آرای مردم بود. ایشان تنها رأی مردم را میزانی برای اجرای حکومت میدانست. آنگاه که ایشان از رأی مردم سخن میگفت، حکومت
اسلامی تأسیس شده بود و از این رو، بر خلاف مبنای کنونی برخی دیگر چون آیتالله مصباح، ایشان برای اجرای حکومت نیز اتکای به رأی مردم را مهم میدانست. این اتکا بر رأی مردم با نظریه ولایت مطلقه فقیه ایشان هیجگونه منافاتی ندارد؛ زیرا ممکن است فقیهی با نظرداشت مسائل سیاسی و حکومتیِ روز، خواهان اجرای مدل حکومتی مردمسالار شود و آنگاه حکومتی چنان را مشروع اعلام کند.

آیۀالله هاشمی با یادآورد همین نکته در خطبههای نماز جمعه 26 تیرماه و باتوجه به آنکه در رفراندوم دوازدهم فروردین، مردم به جمهوری اسلامی رأی دادند، در حقیقت خواهان اجرای همان نظریه ولایت فقیه بود؛ نه کم و نه زیاد.

ایشان با شناخت درست از مسائل روز، اعتماد ملی را مخدوش دیدهاند و خواهان ترمیم آن شدهاند. گفتنی است پیشنهادهای ایشان نیز چیزی جز نظر مردم نیست. برخی از شبههافکنان بر سخنان ایشان، اعتماد عمومی را با 24میلیون جمعیت تطبیق دادهاند که به احمدی نژاد رأی دادهاند. این تطبیق مغالطهای بیش نیست؛ زیرا ممکن است چهل میلیون رأی به کاندیدایی دهند، ولی اعتماد عمومی متزلزل باشد. پیشنهادهای ایشان هم درباره بازگرداندن اعتماد به ملت چیزی بیرون از این ماجرا نبود. ایشان هرگز منکر 24میلیون رأی مردم نشد.

از آن سوی، آیۀالله مصباح پس از درگذشت امام راحل و بهتازگی شاگردان ایشان، همواره خواهان اجرای حکومت اسلامی بنابر شیوهای دیگرگونه با نظر امام شدهاند. بهراستی اجرای حکومت بدانسان نیازمند رفراندومی دیگر است. البته شاید مردم مسلمان و متعهد ایران خواهان اجرای حکومت بنابر مدل آیۀالله مصباح باشند؛ حکومتی که حدوثاً و بقائاً تنها منوط بر مشروعیت الهی است و نه مقبولیت مردمی. آنگاه باید دید که آنگونه حکومت چگونه احراز میشود و پس از احراز و اجرا چگونه میتواند خود را از گزند آفاتِ حکومتی به دور دارد. ناگفته نماند که شاید روایاتِ دال بر منفور بودن قیام برای اجرای حکومت در زمان غیبت، اینگونه قیام برای اجرای حکومت را نیز دربرگیرد!

تکمله

اگر امام راحل به پشتوانه مردمی افزون بر مشروعیت الهی برای حدوث و تشکیل حکومت معتقد بود برای بقاء و ماندگاری آن نیز بر آرای مردم تاکید داشت اما آیۀالله مصباح یزدی شاید برای حدوث پشتوانه مردمی را ضروری بداند برای بقای آن تنها به مشروعیت الهی بسنده می کند. در این باره نگاه کنید به سخنان جالب یکی از شاگردان ایشان که در اعتراض به سخنان آقای هاشمی در نماز جمعه ۲۶خرداد مطرح کرده است.

پنهان نماند که بنابر فرض آقای مصباح اگر مردم حکومت اسلامتی یکباره از حکومت اعراض کنند و بخواهند حکومتی دیگر برپا کنند حکومت می تواند آنان را محارب بخواند و با آنان برخورد قاطع کند.