عید اختلافی

عید فطر و قربان دو عید بزرگ مسلمانان هستند که از بدو تأسیس اسلام، پیشوایان این دو روز را بزرگ می­داشته­اند. حتی با درگذشت پیامبر اسلام(ص) اهل بیت یا خلفای مسلمین نیز هیچ اختلافی درباره بزرگداشت این دو روز نداشتند و همواره عیدبودن این دو روز را با نمازی دو رکعتی، از دیگر روزهای سال معرفی می­کرده­اند.

گزارشی در دست نیست که تفاوت اهل سنت و شیعیان را درباره روز برپایی عید در این چهارده قرن نشان دهد، اما اهل بیت(ع) بنابر روایاتی پیشاپیش خبر از اختلاف مسلمانان در این­باره در آخرالزمان داده بودند. چند سال پیش، این روایات دست­آویزی بود برای برخی از روحانیان تا از فرارسیدن آخرالزمان و یا به­گونه­ای بر نا به حق بودن اهل سنت استفاده کنند، اما آنچه میان عالمان تشیع در این چند سال اخیر سرگرفته، آن گونه تفسیر روایات را خدشه می زند.

اختلاف فقهی علمای کنونی، از آن سنخ اختلافات شایع در میان علمای گذشته چون آیت­الله خوئی و امام راحل نیست. آن دو بزرگوار در هم­افقی یا نا­هم­افقی اختلاف داشتند که شاید هنوز هم برخی به این یا آن معتقد باشند، اما اختلاف پیش رو در رویت با چشم مسلح و غیر مسلح است که پیش­تر کسی به احراز ماه با رویت به­وسیله چشم مسلح معتقد نبوده است. بیشتر فقهای عظام کنونی نیز رویت با چشم مسلح را احرازکننده اول ماه نمی­دانند، اما برخی چون رهبری و آیت­الله فاضل معتقدند که احراز اول ماه بدان­گونه نیز ممکن است.

باری شاید این اختلاف در همین اندازه به خودی خود مشکل آفریند اما این گونه ­مصائب فقهی(!) آن­گاه مسئله اجتماعی می­شوند که بدان وسیله برخی بخواهند در جامعه تضاد آفرینند. شاید اگر رسانه­ای نه به میل خود که به میل ملت اطلاع­رسانی کند، مردم خود به سادگی با این تضادها کنار بیایند، اما وقتی چنان می­کنند که امسال کردند و مقلدان این و آن آقا تنها با ارتباطات فردی از نظر مراجعشان باخبر شدند، مسائل اجتماعی ای شکل می­گیرد که آن گاه آسیب شناسی دو مسئله را بر جامعه شناسان و روحانیان روشنفکر حوزه ضرور می کند:

 یکم. برهم خوردن وحدت اجتماعی؛

دوم. کم­رنگ شدن کنش مذهبی و مناسکی شیعیان.       

انقلاب ایران و تشیع

وقتی مستشرقان و شیعه­شناسان قلم به دست می­گیرند تا درباره تشیع چیزی بنویسند، همواره درباره ایران

می­نویسند و این اواخر انقلاب ایران؛ گویی تشیع در نظر آنان تنها در بستر انقلاب اسلامی ایران مطالعه می­شود.

نمونه این مطلب را در مقاله­هایی دیده ام که نویسندگانی خارجی برای همایشی درباره مهدویت ارسال می­

کردند. موضوع همایش،  مهدویت بود ولی آنها مقاله­هایی تحت عنوان انقلاب اسلامی و حتی شخصیت امام

خمینی برای همایش ارسال می­کردند. اول این مسئله را سطحی و پیش­پا افتاده می­دیدم ولی بعدها متوجه

شدم که آنان عباراتی چون تشیع، مهدویت و انقلاب اسلامی ایران را واژگانی کلیدی در کنار هم برای معرفی یک

موضوع برمی­گزینند.

وطن، انقلاب و ...

اگر چند واحد جامعه شناسی انقلاب «پاس» کرده باشید به خوبی تأیید می کنید  که انقلاب به خودی خود نامبارک است. برای همین همه آنان که مطالعات جامعه شناسی کرده اند از انقلابی بودن پرهیز می کنند. بماند که در نظام ما انقلاب وانقلابی بار ارزشی دارد و ضد انقلاب را به دادگاه انقلاب می برن!

انقلاب مانند، بلکه همان بیماری و مرض است با این تفاوت که اگر آن  به جانِ تن می افتد، این به جانِ وطن. همان طور که بیماری نظام بدن را از فعالیت و رشد باز می دارد، انقلاب هم نظام وطن را از توسعه و رشد باز می دارد. البته ناگفته نماند چنان­که بیماری نشان برهم خوردن مزاج است، انقلاب نابسامانی نهادهای جامعه را نشان می دهد. هر دو ابتدا بیماری است و باید آنها را تیمار بود تا سلامت بازیابند.

درباره پیدایی انقلاب نظریات گوناگون است اما همان طور که خاستگاه بیماری یا درونی است یا برونی، انقلاب­ها هم تنها از یک جا نمی­خیزند. با این همه انقلابی ها علت انقلابشان را درون نظامی می خوانند و مخالفان انقلاب(حکومتیان) علت را برونی؛ جیزی مانند توطئه.

 علت انقلاب هر چه باشد، آن را باید پیش از انقلاب شناخت تا صمغ آن جان وطن را به تباه ننوشد.اما بی تعهدترین طبیب آن است که همان نخست داد بزند و مرض را به همسایه، دوست یا دشمن نسبت دهد. آیندگان و وارثان از او خواهند پرسید که چرا درِ خانه را چنان گشادی یا مگر خواب بودی که آنان آسوده چنان کردند و به تو خندیدند و رفتند. هر چه عذر آورد بدتر از گناه است. پس باید طبیب وطن چون طبیب جان، نخست دل بسوزاند برای این وطن که لابد تب کرده است و دور چشمانش ورم که همه چیز را تنگ می بیند.

باری، بی تابی بیمار را تیمارانِ دوست تنها می شناسند. او حوصله می کند تا تب وطن از سر برود با مدارا و دعا.

---

 بعدالتحریر

اولش گفتند انقلاب مخملی است بعد که دیدند این نام­گذاری چندان بجا و درست نیست گفتند کودتای مخملی. به آن می ماند که بیماری را به بیمارستان ببرند و پزشکان دورش را بگیرند و هر یک بکوشند که برای آن بیمار نام بگذارند. حال آنکه بیمار دارد جان می دهد و نام پس از رفتن جان از بدن تنها برای سنگی بر گور لازم است که آن را هم در قطعه 302 بهشت زهرا با شماره مشخص می کنند و نام دیگر لازم ندارد. من می گویم نامش وطن است و سی سال دارد. تاکنون باکره بوده و نگذاشته بیگانه با او درآمیزد. مباد که خودتان افتخار(!)برداشتن بکارتش را به بیگانه تقدیم کنید!             

بخندیم یا گریه کنیم

شنبه پانزدهم شهریور ماه

حرم امام امسال مراسم احیاء ندارد!

محرومیت رتبه اول کارشناسی ارشد از تحصیل به علت ستاره داری

نه میلیون یورو خسارت سقوط هواپیمای کاسپین

احمدی‌نژاد: ماموریت ایران و ونزوئلا؛ کمک به مستضعفان

ايران دارنده رتبه اول نرخ بيکاری در منطقه

گزارشی تكان دهنده از بازداشتگاه کهریزک

آبات عظام جوادی آملی، امینی، استادی به مراسم شب قدر دعوت نشدند

جوان: روزهای خوش(م.ع.الف) در سوئیت اوین

بیانیه خواهر شهیدان حمید و مهدی باکری

احمدی‌نژاد: ملت ایران باید به دنیا خط بدهد

بازگشت اضطراری هواپیمای توپولوف به تهران

عناوین بالا مهم ترین عناوین خبرهایی است که بسیاری از سایت ها تنها دیروز گزارش کرده بودند. ایرانی با خواندن این عناوین تکلیف خود را نمی فهمد: بخندد یا بگرید؟ خواندن این عناوین در یک روز آدم سالم را مریض می کند، بماند که نزدیک به دوماه از این تشنج رسانه ای بر ما می گذرد! شاید شما از مردمان سیاسی باشید. مردمان سیاسی اصول سیاست را انگاری بلدند که خودشان سالم می مانند اما ما مردم کوچه و بازار این التهابات را می بینیم و می شنویم و بعد متشنج و مریض می شویم.